Opnieuw een schandaal bij Defensie. Tientallen Nederlandse ex-militairen lopen grote kans te sterven voordat ze hun rechtmatige schadevergoeding ontvangen van het ministerie van Oorlog. Het zoveelste voorval. Wie waagt zijn gezondheid nog voor het Vaderland?

De animo om te demonstreren neemt af, terwijl het geweld toeneemt. In mijn tweede undercover bezoek aan Syrië merk ik dat het voorjaar van vrede en vrijheid in het land van Bashar al-Assad nog niet is aangebroken.

 

Mijn gevecht tegen de Vlaamse Humo bereikt een nieuw hoogtepunt. Eigenaren Sanoma en Woestijnvis dreigen met een proces! Maar ook een positief punt: hoofdredacteur Sam de Graeve vertrekt als hoofdredacteur.

Terug uit Libië in een post-war reflectie denk ik terug aan twee personen: tandarts Mohammed Salah en 'model' Talitha van Zon. Rond de val van Tripoli afgelopen week schreef ik over deze personen. En vreemd genoeg gaat mijn sympathie uit naar de eerste persoon. Niet omdat ik achter zijn denkbeelden sta, wel omdat ik in zijn vastberadenheid bewonder die hij mogelijk met de dood moest bekopen.

In deel vier van de reeks 'Oorlog achter de dijken' streek ik neer in de multiculturele Diamantbuurt. Dichtgetimmerde ramen tegen rondvliegend glas. Drie sloten op de buitendeur. Een advocaat van woning-stichting Eigen Haard die spreekt van 'een veldslag'. Een authentiekere conflictsituatie dan in deze roemruchte Amsterdamse wijk aan de Amstel is in Nederland nauwelijks denkbaar. Zeker als de schermutselingen plaatsvinden rond - what's in a name - de Granaatstraat.

 

In deel drie van de reeks 'Oorlog achter de dijken' bezoek ik in Eindhoven een verdachte van de grootste genocide van de laatste twintig jaar, die in Rwanda. Hij is een van de honderden asielzoekers in Nederland met een mogelijk besmet oorlogsverleden. Doffe klappen van machetes die in vlees hakken. Het schrapende geluid als de botten worden geraakt. Bizarre geluiden vullen mijn hoofd als ik aanbel in een Brabantse straat met lage arbeiderswoningen.

In deel twee van de serie 'Oorlog achter de dijken' reisde ik af naar Noord-Brabant. In Helmond herinnert aanbellen aan bezoeken in Syrië of Birma. De vrouw die opent fluistert samenzweerderig: 'Kom binnen. Anders zien ze dat ik met je praat.' Alleen, hier loeren geen agenten van een meedogenloze geheime dienst. De angst bij deze moeder begon begon toen zij met haar dochter van 10 jaar langs een groep van 40 mannen liep. 'Ze riepen: 'Meisje, meisje wil je 50 euro verdienen? Moet je me even likken.' Toen ze er wat van zei, kwam een jongen voor de ramen staan en liet zijn broek zakken. 'Als je dan de politie belt, gaan ze je pesten. Belletje trekken. Tegen je deur aan plassen. Ze roepen 'kankerhoer' tegen je.' Haar man met een baby op de arm: 'Als we iets terugzeggen, hebben wij geen respect voor hen.'

Deze zomer vervolg ik mijn serie 'Oorlog achter de dijken'. Voor de eerste aflevering bezocht ik Urk waar in mei een brandbom tegen de woning van de burgemeester werd gegooid. Het was even zoeken maar ik kwam in contact met daders en familie. Waaronder W.,18 jaar, een lange jongen met korte broek en mouwloos shirt.

 

Na een reeks aanslagen trilt de grond onder de regering van Hamid Karzai. De opstandelingen denderen haar richting op. Ooit snoefde haar trouwe volgeling ,oud-gouverneur Jan Mohammed Khan in zijn burcht aan de rand van Tarin Kowt, hoe diens verschijning alleen al de streng-gelovige talibanstrijders in de Zuid-Afghaanse provincie Uruzgan op de vlucht joeg. De warlord rechtte dan zijn rug en klopte hard op zijn borst: 'Ze waren bang voor mij'. Maar dat was vroeger.

Familie van de gefusilleerde Henk Gorter wil Nedernazi Faber vervolgen voor het medeplegen van een 23ste moord. Zolang de grootste Nederlandse oorlogsmisdadiger uit de Tweede wereldoorlog niet achter de tralies zit is elk drukmiddel meegenomen. Ditmaal leidde mijn speurtocht naar Zandvoort. Daar in de stilte van de huiskamer werd duidelijk dat na meer dan 60 jaar de pijn van zijn daden nog steeds voelbaar is.