Maar niet iedereen is die mening toegedaan. Voor de vertrekhal van het internationale vliegveld staan metershoog opgestapelde koffers waartegen met dekens provisorische tenten zijn gebouwd, als beschutting tegen de koude wind. De 29-jarige Nigeriaan Kelly werkte in een tegelfabriek toen de onlusten uitbraken die naar schatting al enkele duizenden levens hebben gekost. 'De regering bracht me naar een militair kamp en gaf me een uniform en een geweer en wilde dat ik ging vechten.' Hij weigerde en nam de benen naar de luchthaven.
Volgens een Libische verzorger, verantwoordelijk voor de voedselverstrekking, wachten zo'n 7.000 Ghanezen en tegen de 5.000 Nigerianen op de luchthaven, waar langs de toegangsweg een heus vluchtelingenkamp is ontstaan. Rox, een 28-jarige metselaar, beklaagt zich. 'Ze namen ons geld en telefoon af. En de televisies die we mee wilden nemen.' Hij is net zo berooid als toen hij aankwam, lopend vanuit zijn geboorteplaats.
Een voorval van niks, maar tekenend voor de werksfeer is wel dat politiefunctionarissen het filmen van de duizenden vluchtende gastarbeiders proberen te voorkomen. Gewapende agenten dwingen ons naar de directeur, die zich beklaagt dat hij niet wist dat de pers kwam. Na een kort oponthoud waarin driftig wordt getelefoneerd met bazen op ministeries mogen we vertrekken. 'We hebben geluk dat we niet werken voor Al Jazeera en Al Arabiya', zegt een collega. De Arabische zenders worden verdacht van het stoken van de onrust in Libië. Een cameraman van Al Jazeera werd dit weekend, naar het schijnt, in een hinderlaag gedood als waarschuwing. Werknemers van de BBC en Reuters zijn eerder vastgehouden, waarbij vooral de Arabische medewerkers het zwaar te verduren kregen. Werken voor westerse media wordt gezien als verraad.
Er blijft niet veel over dan terug te keren naar de 'gouden kooi'. Want zo noemen de circa 120 buitenlandse journalisten het verblijf in hotel Rixos Al Nasr in Tripoli. Marmeren vloeren, spiegelplafonds, riante bedden. Wat normaal voor zakenmensen tegen de 500 euro per nacht kost, wordt door Gaddafi gratis aangeboden aan ieder medium dat het lukt een uitnodiging te bemachtigen. 'Alleen de roomservice en internationale telefoongesprekken moeten ze zelf betalen', zegt een receptionist. Een taxi nemen in de stad vormt geen belemmering. Je kunt overal naar toe rijden. Mensen aanspreken op straat is wel een probleem. De geheime diensten zijn alom aanwezig. Een bezoek aan de opstandige wijk Tajoura loopt geheid uit op arrestatie. Een tv-ploeg die het lukte om de heroverde stad Zawiyah binnen te komen, moest alle apparatuur afstaan en kreeg die dagen later terug. 'Nadat al het materiaal grondig was bekeken', zegt de cameraman. Een bezoek aan het Groene Plein, waar tegenstanders zich soms willen verzamelen, wordt verhinderd door agenten. Maar de tegenwerking, veelal verpakt in vriendelijke woorden, is niks vergeleken met de angst onder collega's die verslag doen aan de zijde van de oppositie. Uit angst voor een aanval op rebellenhoofdkwartier Benghazi, die elk moment wordt verwacht, pakken velen de spullen en reizen oostwaarts, naar Tobruk. Of zelfs nog verder de Egyptische grens over. De regering-Gaddafi heeft gewaarschuwd dat iedere buitenlander zonder officieel visum wordt aangemerkt als 'een lid van Al-Qaida'. En wat met deze tegenstanders gebeurt, laat zich niet zien maar wel raden. Voor de goede orde: uw verslaggever slaapt in een ander hotel en hij betaalt zijn rekening.
Wordt Vervolgd.
Voor De Pers schrijf ik over mijn verblijf. Zie Gaddafi ik hou van hem en Lastig werken in Tripoli.
De foto's nam ik op het centrale Groene Plein bij een 'pro'-demonstratie en bij de luchthaven.
0 Reacties